Przegląd wydarzeń tygodnia- Niemcy

Przegląd tygodnia w Niemczech – 24–30 stycznia 2026

opracowanie redakcji Tygodnik.de

Inflacja znowu przyspiesza: 2,1% w styczniu i nerwowe rachunki domowe

Końcówka miesiąca przyniosła nieprzyjemne „odkręcenie śruby” na wskaźniku cen. Wstępne dane pokazują, że inflacja w styczniu 2026 r. wyniosła 2,1% rok do roku, podczas gdy w grudniu była niższa. W samym ujęciu miesiąc do miesiąca ceny lekko wzrosły, ale dla zwykłych rodzin ważniejszy jest sygnał: po okresie względnego uspokojenia znów robi się drożej w codziennym koszyku. (destatis.de)
Dla gospodarstw domowych ma to prosty skutek: jeśli wynagrodzenia stoją, a w sklepach i usługach „oddycha się krócej”, to realnie spada przestrzeń na oszczędności. Ekonomiści zwracają uwagę, że motorem podwyżek są usługi, a więc także te wydatki, które trudno „uciąć” bez pogorszenia jakości życia – od napraw, przez gastronomię, po część opłat związanych z mieszkaniem. Źródło: destatis.de. (destatis.de)

Ponad trzy miliony bez pracy: rynek zatrudnienia w zimowym dołku i bez dynamiki

W styczniu liczba osób bez pracy przebiła barierę trzech milionów – to poziom najwyższy dla tego miesiąca od 2014 r. (zdfheute.de) Bundesagentur für Arbeit tłumaczy, że zimowa pauza w branżach sezonowych robi swoje, ale w tle pobrzmiewa coś gorszego: gospodarka nie generuje takiego popytu na pracę, jakiego oczekiwano na starcie nowego roku. Wzrosła też stopa bezrobocia, a to już temat, który zaczyna żyć w rozmowach przy rodzinnym stole i w zakładach pracy. (arbeitsagentur.de)
Dla obywateli to zwykle nie tylko strach przed utratą etatu, ale też bardziej „twarda” codzienność: trudniej negocjować podwyżki, łatwiej o zamrożenie rekrutacji i mniejszą liczbę ofert w regionach, gdzie przemysł i logistyka są kręgosłupem lokalnej gospodarki. To także sygnał dla polityków: bez wyraźnego impulsu inwestycyjnego i stabilnych warunków dla firm, optymizm szybko się wypala. Źródło: arbeitsagentur.de. (arbeitsagentur.de)

Wzrost gospodarczy jest, ale kruchy: plus 0,3% i pytanie „co dalej?”

W tle politycznych debat przewija się jedna liczba, która dla nastrojów ma ogromne znaczenie: według wstępnych danych gospodarka urosła w czwartym kwartale 2025 r. o 0,3% w ujęciu kwartał do kwartału. To nie jest fajerwerk, ale po okresach słabości każda dodatnia wartość działa jak psychologiczny tlen – firmy i konsumenci chcą wierzyć, że najgorsze już za nimi.
Jednocześnie to wzrost „delikatny”: łatwo go zdmuchnąć wyższymi kosztami energii, niepewnością w przemyśle i słabszym popytem eksportowym. Z perspektywy przeciętnego mieszkańca Niemiec oznacza to jedno: poprawa nie musi natychmiast przełożyć się na portfel, bo przedsiębiorstwa najpierw łatają marże i bilanse, a dopiero potem dzielą się lepszymi wynikami z pracownikami. Źródło: zdfheute.de.

Bosch pod presją: zysk operacyjny spada i rośnie temat kosztów pracy

W tym tygodniu mocno wybrzmiały informacje z przemysłowego „ciężkiego kalibru”. Bosch podał wstępne dane, z których wynika, że zysk operacyjny (EBIT) w 2025 r. spadł o ok. 45% do 1,7 mld euro, a w tle są m.in. wysokie koszty związane z redukcją zatrudnienia i przebudową firmy. (handelsblatt.com) To nie jest tylko korporacyjna statystyka: w Niemczech takie komunikaty natychmiast uruchamiają dyskusję o przyszłości miejsc pracy w przemyśle.
Dla zwykłych obywateli konsekwencja jest prosta: gdy giganci mówią o presji kosztowej, napięcie schodzi kaskadowo na podwykonawców, małe firmy usługowe i całe regiony, które żyją z przemysłowych łańcuchów dostaw. To także paliwo dla debaty o tym, czy kraj potrafi utrzymać konkurencyjność bez „dokręcania” pracownikom śruby i bez ryzykownego cięcia inwestycji. Źródło: handelsblatt.com. (handelsblatt.com)

Strajk w komunikacji miejskiej: Verdi testuje cierpliwość pasażerów i samorządów

Zapowiedzi ostrzegawczych strajków w lokalnym transporcie publicznym rozlały się po wielu landach i miastach. Spór dotyczy warunków pracy, dodatków i obciążenia dyżurami – czyli rzeczy, które dla pasażera są niewidoczne, dopóki autobus nie przestaje przyjeżdżać. (bild.de) Władze części regionów przypominają nawet o szkolnym obowiązku obecności, co pokazuje skalę społecznego efektu domina, gdy staje transport. (welt.de)
Dla mieszkańców to klasyczny konflikt dwóch racji: z jednej strony zmęczenie paraliżem dojazdów, z drugiej – świadomość, że bez poprawy warunków pracy nie będzie komu prowadzić tramwajów i autobusów. W praktyce oznacza to więcej aut na drogach, większe korki i nerwy w porannych godzinach szczytu, a w dłuższym horyzoncie pytanie, czy miasta stać na lepsze płace bez dalszego podnoszenia cen biletów. Źródło: welt.de. (welt.de)

„Widerrufsknopf” w e-sklepach: łatwiejsze odstąpienie od umowy i mniej pułapek dla klientów

To jeden z tych tematów, który interesuje „zwykłe gospodarstwa domowe” bardziej niż wielka polityka, bo dotyka codziennych zakupów. Landy zgodziły się na rozwiązania, które mają ułatwić rezygnację z umów i zamówień online jednym kliknięciem – ideą jest wyeliminowanie labiryntu formularzy, maili i ukrytych ścieżek. (lkz.de) W praktyce ma to ograniczyć sytuacje, gdy konsument rezygnuje z dochodzenia swoich praw, bo „nie ma siły” przebrnąć przez procedurę.
Dla obywateli to realna zmiana komfortu: mniej stresu, mniej ryzyka, że przegapi się termin lub da się wciągnąć w długą korespondencję z działem obsługi. Dla firm – konieczność dopracowania procesów, bo transparentność zacznie być wymuszana nie tylko reputacją, ale i przepisami. W efekcie zakupy w sieci mogą stać się trochę mniej „dzikim zachodem”, a bardziej usługą, w której klient faktycznie ma kontrolę. Źródło: ihk.de. (ihk.de)

Podatek od tytoniu wraca na stół: dyskusja o zdrowiu, cenach i tym, kto zapłaci najwięcej

W niemieckiej debacie publicznej znów pojawił się temat podwyżki podatku od papierosów. (autobahn.de) To zawsze mieszanina argumentów: z jednej strony zdrowie publiczne i presja na ograniczanie palenia, z drugiej – obawa, że podwyżki uderzają głównie w osoby o niższych dochodach, dla których nałóg bywa trudnym do przerwania elementem codzienności.
Dla obywateli stawka jest konkretna: rosnące koszty życia powodują, że każda dodatkowa podwyżka ceny „małych przyjemności” wywołuje emocje, a jednocześnie system ochrony zdrowia i tak płaci rachunek za skutki palenia. Dlatego ten spór zwykle nie kończy się prostą odpowiedzią „tak/nie”, tylko pytaniem, czy państwo potrafi równolegle oferować sensowną profilaktykę i wsparcie w rzucaniu nałogu, zamiast liczyć wyłącznie na fiskalny bat. Źródło: deutschlandfunk.de. (autobahn.de)

„Drei-Löwen-Allianz” kontra północ: spór o Länderfinanzausgleich wraca z pełną siłą

W tym tygodniu głośno zrobiło się o wspólnym froncie Bawarii, Hesji i Badenii-Wirtembergii, które domagają się zmian w finansowym wyrównaniu między landami. W narracji „trzech lwów” chodzi o to, by płatnicy netto nie byli „dojeni” bez końca i by wprowadzić mechanizmy ograniczające obciążenia oraz wymuszające reformy po stronie beneficjentów. (radiokw.de) Na północy reakcja jest równie mocna: tamtejsi premierzy apelują o solidarność i przypominają, że federalizm działa tylko wtedy, gdy nie rozrywa go rywalizacja regionów. (welt.de)
Dla obywateli ten spór ma znaczenie praktyczne, choć brzmi technicznie: od tego, jak dzieli się pieniądze, zależą inwestycje w szkoły, transport, szpitale i mieszkalnictwo. Jeśli konflikt się zaostrzy, politycy mogą zacząć „grać” temat pod publikę, a to grozi blokadami budżetowymi i kolejnymi rundami wzajemnych oskarżeń. W skrócie: gdy landy kłócą się o rachunki, zwykły człowiek najczęściej widzi to później w jakości usług publicznych. Źródło: welt.de. (welt.de)

Sąd punktuje rząd w sprawie klimatu: program ma być niewystarczający, a presja rośnie

W centrum uwagi znalazł się wyrok, który uderza w samo serce sporów o tempo transformacji. Federalny sąd administracyjny uznał, że dotychczasowy program klimatyczny nie spełnia wymogów prawa, co oznacza dla rządu konieczność mocniejszego działania i lepszego udokumentowania drogi do celów redukcji emisji. (zdfheute.de) W polityce to zawsze mina: każda decyzja „przyspieszająca” klimat wywołuje pytanie o koszty energii, konkurencyjność przemysłu i społeczną akceptację.
Z perspektywy obywateli to podwójna wiadomość. Po pierwsze: zmiany klimatyczne nie są abstrakcją, a państwo musi reagować, bo inaczej robią to sądy. Po drugie: im później i chaotyczniej wprowadza się reformy, tym bardziej bolą rachunki i tym więcej nerwów widać na ulicy – od kierowców po rolników. Dlatego kluczowe będzie, czy rząd potrafi połączyć cele klimatyczne z osłonami dla ludzi i firm, a nie tylko „dopisywać” kolejne hasła do dokumentów. Źródło: zdfheute.de. (zdfheute.de)

Składowanie CO₂ pod dnem morskim: zielone światło i ryzykowna dyskusja o „technologicznym skrócie”

Bundestag przyjął regulacje umożliwiające składowanie dwutlenku węgla pod dnem morskim – temat, który dzieli opinię publiczną na pragmatyków i sceptyków. () Zwolennicy mówią: bez takich technologii przemysł ciężki nie domknie redukcji emisji. Przeciwnicy odpowiadają: to może stać się wymówką, by opóźniać realne ograniczanie spalania paliw kopalnych i przerzucać problem „pod dywan”, tyle że geologiczny.
Dla obywateli najważniejsze jest bezpieczeństwo i koszty. Jeśli CCS (wychwytywanie i składowanie CO₂) ma działać, musi być transparentne, kontrolowane i nie może prowadzić do sytuacji, w której rachunki za eksperymenty płacą konsumenci. A politycznie to klasyczny test zaufania: czy Niemcy potrafią wprowadzać nowe technologie bez powtórki z wielkich projektów, które były drogie, opóźnione i budziły społeczne protesty. Źródło: zdfheute.de. ()

Zakaz nagrywania „nude shots” bez zgody: Bundesrat rozważa ostrzejszą ochronę przed upokorzeniem

Bundesrat zajmuje się propozycjami zaostrzenia przepisów dotyczących nagrywania i rozpowszechniania intymnych materiałów bez zgody. () To temat, który łączy dwa światy: realną przemoc psychiczną i cyfrową łatwość upubliczniania treści, które mogą zniszczyć komuś życie w jeden wieczór. W debacie przewija się też pytanie o skuteczność egzekwowania prawa, bo internet „pamięta” nawet wtedy, gdy sąd nakaże usunięcie materiału.
Dla obywateli – zwłaszcza młodych – przekaz jest jasny: prywatność nie jest już tylko kwestią dobrego wychowania, ale też obszarem, który państwo próbuje chronić konkretnymi paragrafami. A dla rodziców i szkół to kolejny sygnał, że edukacja cyfrowa musi wyprzedzać problemy, a nie gonić skandale. Jeśli prawo ma działać, musi iść w parze z szybkim ściganiem sprawców i realnym wsparciem dla ofiar. Źródło: zdfheute.de. ()

Bodycamy w Berlinie: 3 tysiące kamer dla służb i spór o granice nadzoru

Berlin wprowadza szerokie użycie kamer nasobnych: 2 300 ma trafić do policji, 700 do straży pożarnej, a wdrożenie ma działać „operacyjnie”, nie tylko pilotażowo. (berlin.de) Zwolennicy mówią o ochronie funkcjonariuszy i lepszym zabezpieczaniu dowodów, krytycy – o przesuwaniu granic rejestrowania przestrzeni publicznej i ryzyku nadużyć.
Dla mieszkańców oznacza to, że częściej będą widzieć służby z włączoną kamerą w sytuacjach konfliktowych – na imprezach masowych, w nocnych „gorących punktach”, przy interwencjach domowych. Pytanie, które zostaje, jest proste: czy system będzie tak ustawiony, by zwiększać bezpieczeństwo, a jednocześnie nie zamieniać miasta w przestrzeń permanentnego nagrania. O tym zwykle decydują detale: kto ma dostęp do zapisów, jak długo są przechowywane i kto kontroluje kontrolujących. Źródło: berlin.de. (berlin.de)

Hamburg i tragedia na stacji: śledztwo po wypadku w metrze i pytania o bezpieczeństwo

W Hamburg głośno było o dramatycznym zdarzeniu, w którym dwie osoby miały zostać śmiertelnie potrącone przez pociąg metra. Tego typu sytuacje natychmiast uruchamiają falę pytań: czy zadziałały procedury, czy monitoring był skuteczny, czy dało się szybciej przerwać ruch i udzielić pomocy. Media podkreślają również aspekt psychologiczny – wpływ takich zdarzeń na maszynistów i świadków.
Dla mieszkańców to przypomnienie, że transport publiczny jest bezpieczny statystycznie, ale nie jest „odporny” na tragedie. Po każdej takiej historii rośnie presja na lepsze zabezpieczenia na peronach, sprawniejsze systemy alarmowe i sensowną obecność służb w godzinach, które statystycznie bywają najbardziej ryzykowne. A to z kolei wraca do tego samego punktu: kto za to płaci i jak szybko miasto potrafi wyciągać wnioski. Źródło: zdfheute.de.

Grypa i RSV: sezon infekcyjny rozkręca się szybciej, a szpitale patrzą na rezerwy

W doniesieniach zdrowotnych przewija się ostrzeżenie: sezon infekcji dróg oddechowych jest intensywny, a w danych pojawiają się sygnały o rosnącej liczbie zachorowań na grypę i RSV. (zdfheute.de) To typowa „zima po zimie”, kiedy część społeczeństwa ma już dość ostrożności, a wirusy nie negocjują – wracają w szkołach, w komunikacji i w miejscu pracy.
Dla obywateli praktyczny wniosek jest nudny, ale prawdziwy: choroba w rodzinie w styczniu i lutym to często logistyczna katastrofa – zwolnienia, opieka nad dziećmi, opóźnione terminy w pracy. Dlatego tak dużo mówi się o profilaktyce, szczepieniach w grupach ryzyka i o tym, by nie wysyłać przeziębionych dzieci „na siłę”, bo to napędza spiralę absencji. Źródło: rki.de.

Gołoledź i paraliż na drogach: ostrzeżenia pogodowe wracają jak bumerang

Koniec stycznia przyniósł pogodę, która potrafi w kilka godzin zmienić zwykły dzień w serię drobnych katastrof: ostrzeżenia o marznącym deszczu, śliskich chodnikach i trudnych warunkach na trasach. Służby drogowe i operatorzy autostrad informowały o utrudnieniach i odcinkowych zamknięciach, a wielu kierowców znów przypomniało sobie, że zimowe opony nie załatwiają fizyki na lodzie.
Dla gospodarstw domowych to wcale nie „błahy temat pogodowy”: śliska noc oznacza spóźnienia do pracy, kolizje, stres, a w przypadku starszych osób – realne ryzyko złamań po upadku. To też moment, kiedy wraca dyskusja o tym, jak miasta dbają o odśnieżanie i posypywanie oraz czy infrastruktura (np. przejścia i przystanki) jest przygotowana na krótkie, ale intensywne epizody zimy. Źródło: dwd.de.

A45 i mosty: symbol „przyspieszonego budowania”, ale też przypomnienie o skali problemu

W tle bieżących newsów wróciła historia, która dla logistyki i mieszkańców regionu miała wymiar fundamentalny: odblokowanie ruchu na A45 po oddaniu pierwszego fragmentu nowej Talbrücke Rahmede. (autobahn.de) To było przedstawiane jako dowód, że da się budować szybciej – gdy jest presja, pieniądze i jasno ustawiony priorytet.
Jednocześnie media informowały, że na tej samej osi modernizacyjnej trwają kolejne prace i wyburzenia, bo problem dotyczy nie jednej konstrukcji, lecz całych „pokoleń” mostów projektowanych na inne natężenie ruchu. (welt.de) Dla obywateli to znaczy: nawet jeśli jedna przeprawa wraca do życia, temat infrastruktury nie znika – będzie wracał falami, z objazdami, z ograniczeniami i z rachunkami, które w końcu lądują w podatkach. Źródło: autobahn.de. (autobahn.de)

Deutsche Bahn i „rok budów”: więcej remontów, zanim będzie lepiej

W niemieckiej debacie o codziennym komforcie Deutsche Bahn jest jak stały bohater serialu – zawsze wraca. W ostatnich dniach znów głośno było o skali planowanych robót: tysiące placów budów, duże wydatki na sieć i jednocześnie świadomość, że punktualność nie poprawi się „na pstryk”. (handelsblatt.com) Strategia zakłada bardziej skoordynowane prace i mocniejsze spięcie planowania budów z rozkładem jazdy, bo bez tego pasażer widzi tylko chaos. (handelsblatt.com)
Dla obywateli to oznacza trudny kompromis: krótkoterminowo więcej utrudnień, dłuższe objazdy i ryzyko, że przesiadki nie zagrają; długoterminowo – szansa na mniej awarii „z zaskoczenia”. Ale zaufanie w tym temacie jest kruche: ludzie chcą konkretów, a nie kolejnych sloganów. I dlatego kluczowe będzie, czy informacja pasażerska, aplikacje i realna koordynacja z regionalnymi przewoźnikami nadążą za ambicjami na papierze. Źródło: handelsblatt.com. (handelsblatt.com)

Brandenburgia mówi głośno o cenach prądu: przemysł naciska na tańszą energię

W landach, gdzie przemysł jest wrażliwy na koszty energii, temat „Stromkosten” wybrzmiewa szczególnie mocno. Politycy regionalni ostrzegają, że bez trwałych rozwiązań – nie tylko doraźnych ulg – transformacja i nowe inwestycje mogą utknąć, bo rachunek przestaje się spinać. (zdf.de) W debacie przewija się pomysł, by regiony produkujące dużo energii z OZE realnie korzystały z tańszego prądu, zamiast jedynie „dokładać się” do systemu.
Dla obywateli wniosek jest dwojaki: jeśli przemysł hamuje, cierpi rynek pracy; jeśli państwo dopłaca do energii, rośnie koszt budżetowy i presja na podatki. Dlatego temat jest tak głośny: dotyka jednocześnie portfela rodziny i przyszłości miejsca pracy w regionie. I trudno się dziwić, że im bliżej decyzji budżetowych na 2026 r., tym ostrzejszy będzie język polityków. Źródło: welt.de. (zdf.de)

Spór o „post-Covid”: 500 mln euro na badania i leczenie, ale oczekiwania są większe

Rząd zapowiedział większy program wsparcia badań i opieki dla osób z długotrwałymi powikłaniami po infekcjach. W mediach przebiła się kwota 500 mln euro i hasło „dekady” walki z chorobami postinfekcyjnymi, co brzmi poważnie i ma uspokajać: państwo widzi problem. (sueddeutsche.de) Jednocześnie pojawia się krytyka, że brakuje twardych danych i spójnej mapy świadczeń – pacjenci często odbijają się od drzwi gabinetów i poradni.
Dla obywateli to temat emocjonalny, bo dotyka ludzi, którzy formalnie „wyzdrowieli”, a realnie nie wrócili do dawnej sprawności i pracy. Jeśli system opieki nie jest przygotowany, rosną koszty społeczne: absencje, renty, wypalenie rodzin opiekujących się chorymi. Dlatego ten temat będzie wracał – nie jako medyczna ciekawostka, ale jako problem rynku pracy i ubezpieczeń społecznych. Źródło: sueddeutsche.de. (sueddeutsche.de)

Debata o służbie wojskowej wraca: pytanie, czy Niemcy mają zasoby i akceptację społeczną

W przestrzeni publicznej znów widać rosnące napięcie wokół kwestii obronności, a wraz z nim temat obowiązkowej służby. W doniesieniach pojawia się przekaz: jeśli bezpieczeństwo Europy jest bardziej kruche, to państwo musi myśleć nie tylko o zakupach sprzętu, ale też o personelu i gotowości społeczeństwa. (zdfheute.de) Dyskusja nie jest czysto militarna – dotyka edukacji, rynku pracy i roli państwa w życiu młodych ludzi.
Dla obywateli to przede wszystkim pytanie o sprawiedliwość: kto miałby iść, na jak długo, w jakich warunkach i czy państwo ma infrastrukturę szkoleniową, by nie skończyło się to organizacyjną improwizacją. A politycznie to temat ryzykowny, bo łatwo wywołać protesty, jeśli komunikacja będzie oparta na strachu zamiast na konkretach. Dlatego większość dyskusji rozbija się o jedno: jak zwiększać bezpieczeństwo, nie wprowadzając chaosu w życie całego rocznika. Źródło: zdfheute.de. (zdfheute.de)

Sąd i dyskryminacja na rynku mieszkań: nawet „pośrednie” kryteria mogą mieć konsekwencje

Na ciasnym rynku mieszkaniowym każdy wyrok, który dotyka praktyk wynajmu, wywołuje duże emocje. W tym tygodniu uwagę zwróciła sprawa dotycząca tego, jak pośrednicy i właściciele filtrują kandydatów oraz gdzie przebiega granica dopuszczalnych kryteriów. (zdfheute.de) W tle jest realny problem: gdy mieszkań brakuje, rośnie pokusa selekcji „na skróty”, a to bardzo łatwo ociera się o dyskryminację.
Dla obywateli, zwłaszcza imigrantów i osób o niższych dochodach, to sygnał, że prawo próbuje chronić ich przed zamkniętymi drzwiami, ale sama ochrona nie zwiększy podaży mieszkań. Dopóki budownictwo i rynek najmu nie odetchną, dopóty napięcie będzie się przenosić z ekonomii na konflikty społeczne. Wniosek jest mało efektowny, ale prawdziwy: bez większej liczby mieszkań każdy spór o zasady będzie tylko gaszeniem pożaru, a nie przebudową domu. Źródło: zdfheute.de. (zdfheute.de)

Polityczne trzęsienia w landach: wotum nieufności jako narzędzie presji i spektaklu

W jednym z landów pojawił się wątek wotum nieufności, który media opisywały nie tylko jako wydarzenie proceduralne, ale jako element szerszej gry politycznej. (zdfheute.de) Takie ruchy są często testem mobilizacji elektoratu: nie zawsze chodzi o realną zmianę władzy, czasem o pokazanie siły, ustawienie agendy i podgrzanie emocji przed kolejnymi miesiącami.
Dla obywateli problem polega na tym, że gdy polityka zaczyna działać w trybie „ciągłej kampanii”, łatwo gubią się sprawy praktyczne: mieszkania, transport, szkoły, służba zdrowia. I nawet jeśli wotum formalnie nic nie zmieni, jego cień potrafi sparaliżować decyzyjność administracji. W efekcie ludzie widzą nie tyle spór o program, ile polityczne przeciąganie liny – a to szybko męczy społeczeństwo. Źródło: zdfheute.de. (zdfheute.de)